ΑΥΤΗ Η ΝΙΚΗ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ

26/1/15

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ δεν ολοκληρώθηκε ακόμα

του Γιώργου Γυπάκη
Πανηγυρίζω κι εγώ για τη νίκη του καλού στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Ποιός δεν αναγνωρίζει την ιστορική ευκαιρία της αριστεράς να αποδείξει ότι μπορεί να σώσει τον κόσμο με τις αξίες της;
Ομως η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ δεν ολοκληρώθηκε ακόμα. Θα ολοκληρωθεί και θα παγιωθεί, όταν αρχίσει η υλοποίηση του προγράμματός του. Και θα είναι μια αμετάκλητη, ιστορική και πανευρωπαϊκής εμβέλειας νίκη. Ο Τσίπρας εξάλλου, αναδεικνύεται ως ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της πανευρωπαϊκής αριστεράς, ένας επικοινωνιακός σούπερ ήρωας, ο άνθρωπος που εξαιτίας του μπορεί να αλλάξει πορεία η Ευρώπη.
Δε με αγχώνει τόσο που η ΝΔ κράτησε τις δυνάμεις της. Γιατί από σήμερα κιόλας άρχισαν οι πολίτες να αντιλαμβάνονται πως αυτή η χυδαία και βλακώδης προπαγάνδα περί τρόμου και αλήθειας ήταν μια προπαγάνδα βασισμένη σε τόσο τερατώδη ψέματα που ντροπιάζουν τη χώρα μας διεθνώς, όχι επειδή εκφράζονται, αλλά επειδή υπάρχουν ακόμα έλληνες που τα πιστεύουν. Η ΝΔ και τα στελέχη της, ακόμα και τα ελάχιστα σοβαρά που της απέμειναν είναι υποχρεωμένα να υποστούν έναν προσωπικό εξευτελισμό, διαρκή, όσο ο ΣΥΡΙΖΑ θα αποδεικνύει ότι τα χαρτιά υγείας δε θα εκλείψουν, τα ΑΤΜ θα συνεχίσουν να δίνουν χρήματα, η Μέρκελ θα υποχρεωθεί να συζητήσει μαζί του, οι καταθέσεις των πολιτών είναι τελικά ασφαλής - πιο ασφαλής από πριν, ότι τα σπίτια τους πια δεν κινδυνεύουν κι ότι όλα αυτά που έλεγαν οι εκπρόσωποί της και τα σποτάκια της στην τηλεόραση αποτέλεσαν τη χειρότερη, την πιο γελοία προεκλογική καμπάνια που έχει γίνει ποτέ στη χώρα.
Η ΝΔ έχει τελειώσει, ακόμα κι αν κράτησε τις δυνάμεις της, ο Σαμαράς με την ακροδεξιά παρέα του είναι υπόλογοι απέναντι στις ορθολογικότερες συνιστώσες της, το Μητσοτακέικο διψάει για αίμα και εξάλλου, ακόμα κι ο ίδιος ο Τσίπρας είναι ικανός να την αλώσει εσωτερικά αξιοποιώντας ένα ευρείας συναίνεσης, ακόμα και με κεντροδεξιές καταβολές πρόσωπο για την προεδρία της δημοκρατίας.
Δε με αγχώνει η παρουσία της Χρυσής Αυγής ως τρίτο κόμμα. Γιατί ξέρω πως όταν ξεπεινάσει ο κόσμος με την πολιτική της Θεσσαλονίκης, θα εκτονωθεί η οργή του και θα εγκαταλείψει τον ακροδεξιό λαϊκισμό, τη βία, τον εξτρεμισμό. Ο απο-εκφασισμός της κοινωνίας παραμένει σαν πρόβλημα, όμως και γι αυτό οι λύσεις είναι απλές, είν η παιδεία κι ο πολιτισμός που θα σπείρει τον σπόρο της κοινωνικής εξυγίανσης. Η λύση που προτεινει η αριστερά για την αντιμετώπιση του φασισμού με πολιτικά όπλα κι όχι με δικαστικές διώξεις επιβεβαιώθηκε απο τα αποτελέσματα.
Δε με αγχώνουν πια τα διάφορα "κεντροαριστερά" μορφώματα γιατί ξέρω πως είναι πολύ μεγάλη και κρίσιμη η τάση στο ΣΥΡΙΖΑ που θεωρεί ότι πρέπει να ικανοποιηθεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα κι αυτό σημαίνει ότι οι εξεταστικές επιτροπές και τα ειδικά δικαστήρια είναι καθοδόν και η Ζωή Κωσταντοπούλου μπορεί να εγγυηθεί ότι οι συμμορίες των Βενιζέλου - Παπανδρέου θα δικαστούν για τα σκάνδαλα και τα μνημόνιά τους.
Αυτό που με αγχώνει είναι η σκαιώδης παρουσία του Ποταμιού γιατί ξέρω το ρόλο του, τη σκοπιμότητα της κατασκευής του, την "αναγκαιότητα" της πολιτικής του που είναι ξεκάθαρα επι πληρωμή, στημένη και απολύτως εξαρτώμενη από μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, ο αρχηγός του απευθύνεται σε πολίτες χαμηλής νοημοσύνης, το τάργκετ γκρουπ του είναι οι πολίτες που χαρακτηρίζονται με το χείριστο ένστικτο της ιδιωτικότητας, αυτοί που αποδέχονται τις απροκάλυπτα συμφεροντολογικές μεταγραφές πολιτικών, όλοι αυτοί που δεν έχουν σε τίποτα να ωφεληθούν από την προσχώρησή τους στο ΣΥΡΙΖΑ που δεν απαλάσσεται από την αριστερή του ηθική τόσο εύκολα όσο θάθελαν, όλοι αυτοί που δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από το καταρρέων ΠΑΣΟΚ, όλοι αυτοί έχουν μόνο το Ποτάμι ως διέξοδο για να ξεπλύνουν τη διαφθορά τους. Το Ποτάμι δεν ξέρει κανείς τί πραγματικά πρεσβεύει,   αντίθετα με τη Χρυσή Αυγή που κάνει ό,τι μπορεί για να αποσαφηνίσει την εγκληματική της ταυτότητα.
Και τελικά, οι ΑΝΕΛ. Που κανείς δεν ξέρει τί απαιτήσεις θα προβάλλουν στο άμεσο μέλλον εκτός από την προγραμματική τους συμφωνία με το ΣΥΡΙΖΑ και δεν ξέρουμε πόσοι δούρειοι ίπποι έχουν μείνει ακόμα για να αποστατήσουν την κρίσιμη στιγμή από την αντιμνημονιακή συγκυβέρνηση εκβιαζόμενοι απο κάποιο βρώμικο παρελθόν. Αλλά δεν θέλω να ανησυχώ τώρα γι αυτό, υπάρχουν άνθρωποι στους ΑΝΕΛ που μπορούν να με διαψεύσουν κι ελπίζω σ' αυτό. Είμαι αλλωστε από κείνους που δεν αγχώνονται για το ότι δεν θάχουμε μια "κυβέρνηση Αριστεράς"  γιατί οι έλληνες -που δεν ψήφισαν αριστερά - θέλησαν μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, με αντιμνημονιακούς εγγυητές, μια κυβέρνηση που θα βρίσκεται υπό άγρυπνη παρακολούθηση και δοκιμασία.
Ξέρω ότι αυτό που μούπε ένας κουμπάρος της Ντόρας χθες το απόγευμα έξω από ένα εκλογικό κέντρο "εγώ όπως σας ψήφισα, αλλά θα σας παρακολουθώ: έτσι και κάνετε άλλα απ΄αυτά που λέτε, την άλλη φορά θα γυρίσω εκεί που ήμουνα" ήταν εκείνη την ώρα η φωνή όλου του χωριού του, που ως τώρα ψήφιζε δεξιά.
Εχουμε τώρα μεγάλες ευθύνες. 
Αλλά δε με βαραίνουν, γιατί έβαλα το μπέτη μου για να φύγουν τα μνημόνια και να καταρρεύσει το παλιό κατεστημένο και η νίκη αυτή είναι ήδη μια υπόσχεση που εκπληρώθηκε.
Κι επιτέλους πανηγυρίζω κι εγώ, που δεν πανηγύρισα ποτέ μου, μετά από εκλογές.

Η Ελπίδα ήρθε! Και δεν είναι μόνη της...

του Νεκτάριου Μουμουτζή
πληροφορικού - υποψήφιου με τους Ανεξάρτητους Ελληνες στο Ρέθυμνο
Ο Ελληνικός λαός μίλησε: Δίνοντας την καθαρή πρωτιά στο Σύριζα. Η ελπίδα είναι εδώ! Ο λαός μας είχε την υπομονή που απαιτεί η προσήλωση προς τους δημοκρατικούς θεσμούς αλλά και τη φρόνηση να γυρίσει την πλάτη στην τρομοκρατία της Συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.

Κλειδί των εξελίξεων αποδεικνύονται και πάλι οι Ανεξάρτητοι Έλληνες. Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες ήταν εκείνοι που με τη σθεναρή στάση τους άνοιξαν το δρόμο προς τις εκλογές. Και είναι εκείνοι που σήμερα αναδεικνύονται σε ρυθμιστές των εξελίξεων για το καλό του λαού και της πατρίδας, για την προοπτική μιας Ευρώπης των Λαών, των Κρατών Εθνών και όχι των Τραπεζιτών. Μαζί, λοιπόν, με την Ελπίδα, ήρθε και το Καλό, το Αναγκαίο Καλό, που θα διασφαλίσει την ομαλή πορεία προς την αποτίναξη των μνημονιακών δεσμών, την ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας και την ανάταξη της οικονομίας μας. Με τόλμη και αποφασιστικότητα. Με φρόνηση και εθνική ενότητα.

Κάποιοι παρομοίασαν αυτές τις εκλογές με τις εκλογές του 1920. Μετά την ολοκλήρωση της εκλογικής διαδικασία, η δική μου γνώμη μου είναι ότι οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 δεν έχουν ιστορικό προηγούμενο. Θα μπορούσαν να έχουν ένα ανάλογο προηγούμενο αν δεν είχαν προηγηθεί τα Δεκεμβριανά του 1944. Αν, μετά την απελευθέρωση με την αποχώρηση των τελευταίων τμημάτων των δυνάμεων κατοχής τον Οκτώβριο του 1944 ακολουθούσαν ελεύθερες εκλογές που θα αναδείκνυαν μια βουλή η οποία θα αποτύπωνε με τρόπο αυθεντικό τη λαϊκή βούληση. Δυστυχώς, οι ηγεσίες εκείνης της εποχής, δεξιές και αριστερές, δεν στάθηκαν στο ύψος τους και οδήγησαν το λαό στη μέγγενη των ανταγωνισμών των Μεγάλων Δυνάμεων για τον έλεγχο της Ελλάδας και στον Εμφύλιο.

Οι σημερινές ηγεσίες του Σύριζα και των Ανεξάρτητων Ελλήνων απέδειξαν, ήδη από τον τρόπο με τον οποίο έπεσε η κυβέρνηση των σύγχρονων δοσιλόγων, ότι μπορούν να σκέφτονται και να πράττουν Ελληνικά. Ανοίγοντας το δρόμο προς την ελεύθερη έκφραση της λαϊκής βούλησης. Και, από σήμερα Δευτέρα 26 Ιανουαρίου, σφυρηλατώντας στην πράξη την Εθνική Λαϊκή Ενότητα με τη συγκρότηση μιας Κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας και Αναγέννησης.

Είναι στιγμές που αισθάνεται κανείς ότι οι αγώνες δικαιώνονται. Ότι η πολιτική συγχρονίζεται με τις επιθυμίες του λαού και βάζει το έθνος ξανά στις ράγες της ιστορίας. Τέτοιες στιγμές ζούμε σήμερα. Στιγμές ιστορικές. Ας γιορτάσουμε!

21/1/15

Ορος επιβίωσης της χώρας η αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και για τα εθνικά θέματα

του Γιώργου Γυπάκη
Δεν είναι βεβαιη η αυτοδυναμία κι ας μην την παίρνουμε ως δεδομένη. Ας συσπειρωθούμε γύρω από την πραγματικότητα. Δεν υπάρχει κυβέρνηση χωρίς αυτοδύναμο ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί οι τρίτες δυνάμεις Ποτάμι και Χρυσή Αυγή, ανήκουν στην ίδια κατηγορία των κομμάτων που δημιούργησε το πολιτικό σύστημα για να προστατευθεί από την ανατροπή του. Τίποτα από αυτα΄που έχουμε υποσχεθεί στον κόσμο δεν θα μπορούν να υλοποιηθούν ανεμπόδιστα αν εξαναγκαστούμε σε συγκυβέρνηση με τον υπάλληλο του Μπομπολα.
Ακόμα και σε μια τέτοια περίπτωση (μη αυτοδυναμίας) ο ρυθμιστής τελικά μπορεί να μην είναι το Ποτάμι, αλλά η Χρυσή Αυγή για την οποία οι πάντες αποφεύγουν να μιλήσουν λες και δεν υπάρχει.
Η Χρυσή Αυγή θα αποκτήσει λόγο ύπαρξης στη δημόσια συζήτηση ξανά, μόνο αν κληθεί να ''σώσει" τη χώρα από τον..."κομμουνιστικό κίνδυνο" συνεργαζόμενη με τη ΝΔ.
Κάποιοι θεωρούν ότι οι ΑΝΕΛ μπορεί να αποτελέσουν ανάχωμα σε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στα εθνικά θέματα οπότε πρέπει να είναι αυτό το κόμμα ρυθμιστής. Χωρίς αμφιβολία θα μπορούσε να υπάρξει μια προγραμματική συμφωνία στα θέματα της οικονομίας και των εθνικών θεμάτων που στην πραγματικότητα, αυτή τη στιγμή είναι "ανύπαρκτα". Πέρα από κάποια δεδομένη συνέχεια σε θέματα διπλωματίας όπου μια αδοκίμαστη κυβέρνηση πρέπει να ακολουθήσει την πεπατημένη για κάποιο χρονικό διάστημα, τα υπόλοιπα εξαρτώνται από την ανάκτηση της εθνικής μας ανεξαρτησίας μεσω της απεξάρτησης από την τρόικα. Μόνο μια ισχυρή κυβέρνηση που θα έχει οδηγήσει τη χώρα ξανά στα δικά της πόδια θα δώσει στην Ελλάδα την αξιοπρέπεια και την αυτοπεποίθηση του ισότιμου παίκτη στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, ωστε να μπορεί να διαπραγματεύεται για τα εθνικά διακυβεύματα. Είναι υπερβολή αν όχι ανοησία, να περιμένει κανείς από μια κυβέρνηση που βασικό της στόχο έχει να ξεπεινάσει το λαό και να αποκαταστήσει τη δημοκρατία, ότι θα έχει "μάτια" για την ονομασία των Σκοπίων ή για τα προβλήματα που δημιουργούν οι Τούρκοι στη Θράκη. Εξάλλου η χώρα μας θα έχει να δώσει νέες μάχες από την 26η του Γενάρη. Μάχες με τους δανειστές, μάχες με τους συντηρητικούς της Γερμανίας και την παγκόσμια διακυβέρνηση, μάχες για την επικράτηση της αριστεράς στο νότο της Ευρώπης προκειμένου να αλλάξουν οι συνθήκες, όχι μόνο για το χρέος, αλλά και για την πορεία της Ευρώπης γενικότερα. Μια αλλαγή πορείας, όπως τη φανταζόμαστε εμείς, θα αλλάξει και την ατζέντα  των πάγιων εθνικών μας θεμάτων.
Αυτές τις μάχες δεν πρέπει να τις δώσουμε μόνοι μας, αλήθεια. Αλλά πρέπει να τις δώσουμε με μια κυβέρνηση όπου ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι η ισχυρή, αδιαμφισβήτητη, ασφαλής από κάθε είδους αποστασία δύναμη.

ΔΗΛΩΣΗ ΜΙΛΤΙΑΔΗ ΚΛΩΝΙΖΑΚΗ



Οι εκλογές της επόμενης Κυριακής αποτελούν τις πιο κρίσιμες στην ιστορία των μεταπολιτευτικών μας χρόνων, γιατί σε αυτές διακυβεύεται το μέλλον και η πορεία που θα ακολουθήσει η πατρίδα μας τα επόμενα χρόνια. Σε αυτήν την εκλογική αναμέτρηση δεν αναμετράται μόνο η λογική του μνημονίου και του αντί-μνημονίου αλλά η λογική της συνέχισης των ασκούμενων πολιτικών με τα ολέθρια αποτελέσματα για την πατρίδα μας με αυτήν που εκφράζει μια ριζική πολιτική αλλαγή, που θα ξαναδώσει στους πολίτες την χαμένη ελπίδα και προοπτική.
Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ιστορική στιγμή όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για όλη την Ευρώπη. Η Ελλάδα που χρησιμοποιήθηκε ως πειραματόζωο για την άσκηση των πιο ακραίων πολιτικών μπορεί να είναι η πρώτη που θα σπάσει αυτή την λογική της φτώχειας, της ανεργίας και του αυταρχισμού. Είναι η πρώτη χώρα που μπορεί να επιλέξει έναν άλλο δρόμο και να αποδείξει πως οι καταστροφικές πολιτικές των μέχρι τώρα κυβερνήσεων δεν είναι μονόδρομος. Γι’ αυτό οι επερχόμενες εκλογές είναι ιστορικής σημασίας για όλη την Ευρώπη.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μακριά από πικρίες, απογοητεύσεις και ενστάσεις, σε αυτές τις εκλογές είναι εκείνη η πολιτική δύναμη που έχει το εναλλακτικό πρόγραμμα που θα οδηγήσει στην αλλαγή αυτής της κατάστασης. Είναι η δύναμη εκείνη που έχει την ικανότητα να ηγηθεί αυτής της άλλης πολιτικής μαζί με τον λαό. Της πολιτικής που θα μας οδηγήσει στο πραγματικό και οριστικό τέλος των μνημονίων, της πραγματικής διεξόδου από την κρίση.


Μιλτιάδης Κλωνιζάκης

Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ σε 3 infographics





ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ: ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ

Γράφει ο Κώστας Διάκος
Δικηγόρος, νομικός Περιβάλλοντος

Οικολόγος

Υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ στα ΧΑΝΙΑ


Η Μεσόγειος πάντα αποτελούσε και αποτελεί ένα ιδιαίτερα κρίσιμο σημείο της Ευρωπαϊκής και γενικότερα παγκόσμιας εξέλιξης.
Η γεωγραφική της θέση την καθιστά τόπο συνάντησης και σύνθεσης πολιτισμών, θρησκειών, κοινωνικών νοοτροπιών και πολιτικών συστημάτων. Μέσα σ’ αυτό το χωνευτήρι συντέθηκαν επιστημονικές σκέψεις, πολιτιστικές επιλογές, κοινωνικές πρακτικές, φιλοσοφικές αναζητήσεις, που, όμως έστω και με συγκρουσιακές, ιστορικά, πολλές φορές, διαδικασίες, προσδιορίζονται από τον, ηθικό κυρίως, σεβασμό της όποιας ιδιαιτερότητας (εθνικής, πολιτιστικής, θρησκευτικής κλπ.) του συμπολίτη του στο ίδιο ή άλλο κράτος.

Εμείς οι οικολόγοι της Μεσογείου είμαστε ευτυχείς που ζούμε σε τέτοιες κοινωνίες, τις οποίες πρέπει να διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού.  Αγωνιζόμαστε λοιπόν για την διατήρηση της ανθρώπινης βιοποικιλότητας

Η Ευρώπη δεν είναι ενιαία σε θέσεις, απόψεις και συμπεριφορές αφού σ’ αυτή συναντώνται, διαφορετικές φιλοσοφίες ζωής, πολιτισμοί, πολιτικές, που την διαφορετικότητα τους πρέπει να περισώσουμε από την ισοπέδωση της παγκόσμιας αγοράς.

Το οικολογικό κίνημα οφείλει όχι μόνο να σεβασθεί τις ιδιαιτερότητες της Μεσογείου αλλά να δημιουργήσει στην περιοχή όρους δράσης - «πιλότου» για την ευρωπαϊκή εξέλιξη όπως θα την επιθυμούσαμε εμείς οι Πράσινοι γιατί στην Μεσόγειο υπάρχουν οι προϋποθέσεις.

Η πρώτη παράμετρος για την οικονομική ανάπτυξη στην Μεσόγειο πρέπει να είναι η στήριξη της τοπικής κλίμακας.
Αυτό συνεπάγεται στενότερη εξάρτηση της οικονομίας από τους τοπικούς φυσικούς πόρους, την λήψη υπ’ όψη του οικολογικού κόστους, με δυνατότητα άσκησης κοινωνικού ελέγχου στην οικονομία μέσω των αγοραστικών επιλογών του κοινού, κυρίως με την ενσωμάτωση των περιβαλλοντικών και κοινωνικών κριτηρίων στις αποφάσεις των καταναλωτών.

Στην ιδία λογική θα πρέπει να επιδιώξουμε την συνεργασία και τις ανταλλαγές μεταξύ γειτονικών περιφερειών, ανεξαρτήτως συνόρων, με επικουρικό μόνο τον ρόλο για το εμπόριο σε μεγάλες αποστάσεις.

Σχετικά με την γεωργία και κτηνοτροφία 
Η Μεσόγειος διέθετε πλήθος ζωντανών παραδόσεων βιωσιμότητας και τοπικής προσαρμογής. Η εγκατάλειψη τους χάριν του ενιαίου παγκοσμίως μοντέλου ανάπτυξης οδηγεί σε φαινόμενα γεωργίας δύο ταχυτήτων: απ’ την μια με υπερεκμετάλλευση των πεδινών εκτάσεων με υπέρμετρες εισροές και υποβάθμιση των φυσικών πόρων, κυρίως των υδάτινων, με συρρίκνωση του αγροτικού πληθυσμού και χρησιμοποίηση εργατικού δυναμικού μεταναστών με απαράδεκτες συνθήκες εργασίας και χωρίς δικαίωμα στην γη που δουλεύουν κι απ’ την άλλη ερήμωση ορεινών και άνυδρων περιοχών που δεν προσφέρονται για εντατική γεωργία.
Με τα δεδομένα αυτά η βιολογική γεωργία βρίσκεται μακράν της ανάπτυξης της στην Βόρεια Ευρώπη, παρ’ ότι ως γεωργική φιλοσοφία είναι πιο συνδεδεμένη με τον μεσόγειο αγρότη.

Με στόχο την μετάβαση σε μια πλήρως βιολογική γεωργία στην περιοχή οφείλουμε αρχικά να επιδιώξουμε την πολυκαλλιέργεια με προσαρμογή στις τοπικές συνθήκες και σύνδεση με την τοπική κατανάλωση και έμφαση στο τοπικό γενετικό υλικό με επιδοτήσεις προς την οικολογική ποιότητα και όχι τον όγκο του εμπορευομένου αγροτικού προϊόντος.

Χρειάζονται ακόμα προγράμματα σε μαζική κλίμακα επιμόρφωσης για την βιολογική γεωργία, νομοθετικός αποκλεισμός των γενετικά τροποποιημένων καλλιεργειών, με ενθάρρυνση της αγρανάπαυσης και την χρήση φυσικών λιπασμάτων, συνδυάζοντας την γεωργία με την κτηνοτροφία.

Η κτηνοτροφία, η πτηνοτροφία και η μελισσοκομία πρέπει να στηριχθούν σε πλήρως βιολογικές μεθόδους.
Προς την κατεύθυνση αυτή απαιτούνται προδιαγραφές και πιστοποιήσεις βιολογικής κτηνοτροφίας όπου υπάρχει νομοθετικό κενό, απεντατικοποίηση της εκτροφής, διατήρηση των παραδοσιακών νομαδικών και ημινομαδικών πρακτικών με οριοθέτηση όμως των βοσκοτόπων και σεβασμό στην φέρουσα δύναμη.
Αυστηρός έλεγχος στις ζωοτροφές με μεταστροφή από την εκτροφή βοοειδών σε είδη με καλύτερο συντελεστή ζωοτροφής π.χ. χοιροτροφία και πουλερικά.

Ειδικότερα στην Μεσόγειο απαιτείται και η επίλυση ορισμένων, επείγοντος χαρακτήρα, θεμάτων:
α. Η διάσωση παραδοσιακών πρακτικών (π.χ. αναβαθμίδες κυρίως στα νησιά και ημιορεινές περιοχές)
β. Η προστασία της γεωργικής γης γύρω από τις μεγάλες πόλεις από την αλλαγή χρήσης
γ. η ολοκλήρωση σε ορισμένες μεσογειακές χώρες της αγροτικής μεταρρύθμισης κατά της μεγάλης γαιοκτησίας
δ. η ενθάρρυνση της παράλληλης πολυαπασχόλησης των αγροτών (αγροτουρισμός, οικοτουρισμός, τηλεεργασία για τους νεώτερους κυρίως κλπ.).
Όλα αυτά μπορούν να επιτευχθούν με κοινή μεσογειακή αγροτική πολιτική όπως συμφωνίες και ανακατανομή πόρων που να καλύπτουν και τις εκτός Ε.Ε. μεσογειακές χώρες.

Ειδικότερα, για την αλιεία απαιτούνται αειφορικές προσαρμογές στην ιχθυο-καλλιέργεια, προτεραιότητα στις επάκτιες παραδοσιακές μορφές αλιείας, εγκατάλειψη της υπεραλίευσης, με, μεταξύ των άλλων, διακρατική αστυνόμευση της αλιείας με δυναμίτη κλπ., οι στόλοι ανοικτής θάλασσας να περιορίζονται στην φέρουσα ικανότητα των αλιευτικών πεδίων, με διακρατικό προσδιορισμό της και έλεγχο στα λιμάνια επιστροφής των αλιευτικών σκαφών.

20/1/15

Κεντρική Προεκλογική Εκδήλωση ΣΥΡΙΖΑ ΧΑΝΙΩΝ

Ανοικτή Κεντρική Προεκλογική Εκδήλωση ΣΥΡΙΖΑ ΧΑΝΙΩΝ
Τετάρτη 21/1/2015 στην Πλατεία 1866
(μπροστά από το εκλογικό μας Κέντρο)


Ο ΣΥΡΙΖΑ Χανίων θα πραγματοποιήσει την Κεντρική προεκλογική του Εκδήλωση την Τετάρτη 21/1/2015 και ώρα 7.30 μ.μ. στην Πλατεία 1866 (μπροστά από το εκλογικό του Κέντρο)

Θα μιλήσει :
ο ΠΑΝΟΣ ΛΑΜΠΡΟΥ
μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ.

Θα παρευρεθούν επίσης και θα απευθύνουν χαιρετισμό
από τους Οικολόγους Πράσινους οι :
  • ΔΟΥΛΚΕΡΙΔΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
    μέλος του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος
    Βουλευτής Κοινοβουλίου Βρυξελλών Βελγίου|
    Αρχηγός Κ.Ο. Πράσινων στην Ομοσπονδία Βαλονίας-Βρυξελλών.
  • ΕΥΘΥΜΙΑΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΝΑ
    Εκπρόσωπος τύπου των Οικολόγων Πράσινων.
Σύντομο χαιρετισμό επίσης θα απευθύνουν
και οι υποψήφιοι Βουλευτές Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ.

Να διακοπούν οι συνομιλίες για τη Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου ΗΠΑ - ΕΕ


Γράφει ο Κώστας Διάκος


Δικηγόρος, νομικός Περιβάλλοντος

Οικολόγος

Υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ στα ΧΑΝΙΑ


Έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης, λογοδοσίας και ενημέρωσης όσον αφορά τις διαπραγματεύσεις και το περιεχόμενο της Συμφωνίας Ελεύθερου Εμπορίου ΗΠΑ-ΕΕ. Ανάγκη άμεσης διακοπής των συνομιλιών και ενημέρωσης του ελληνικού και των άλλων Κοινοβουλίων της ΕΕ



Η Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου και Επενδύσεων μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ (TTIP) ακολουθεί το ναυάγιο των πολυετών διαπραγματεύσεων στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου για την «απελευθέρωση» του διεθνούς εμπορίου, αλλά και την καταψήφιση της Εμπορικής Συμφωνίας κατά της Παραποίησης (ACTA) από το Ευρωκοινοβούλιο το 2012 ύστερα από παγκόσμια κατακραυγή.

Εξαγγελθείς στόχος της TTIP -που θα είναι η μεγαλύτερη εμπορική συμφωνία που έχει υπογραφεί, καθώς αφορά 800 εκατ. ανθρώπους και καλύπτει πάνω από το 60% του παγκόσμιου ΑΕΠ- είναι η αύξηση του ρυθμού οικονομικής ανάπτυξης και η μείωση της ανεργίας. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν προκύπτει από καμία ανεξάρτητη μελέτη.

Το Αυστριακό Ίδρυμα Ερευνών για τη Διεθνή Ανάπτυξη (Österreichische Forschungsstiftung für Internationale Entwicklung) ανέλυσε διεξοδικά 4 μελέτες που προβλέπουν ότι η TTIP θα έχει θετικό οικονομικό αντίκτυπο και διαπίστωσε ότι η προβλεπόμενη αύξηση του ΑΕΠ και των πραγματικών μισθών κυμαίνεται από 0,3% μέχρι 1,3%, ενώ η ανεργία αναμένεται να παραμείνει σταθερή ή, στην καλύτερη περίπτωση, να μειωθεί κατά 0,42%. Όμως αυτά τα οφέλη αναμένεται να σωρευθούν στη διάρκεια μιας μεταβατικής περιόδου 10 με 20 χρόνων, δηλαδή οι ετήσιες μεταβολές είναι απειροελάχιστες.

Σημειώνεται ότι η ελληνική κυβέρνηση είχε ενεργό συμμετοχή στις διαβουλεύσεις για τη συμφωνία TTIP, ακόμα και πριν από την ανάληψη της Προεδρίας της ΕΕ τον Ιανουάριο του 2014.

Αξιωματούχοι και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού παραδέχονται ότι κύριος στόχος της Συμφωνίας δεν είναι η μείωση των εμπορικών φραγμών μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ, που είναι ούτως ή άλλως εξαιρετικά χαμηλοί, αλλά η απάλειψη των λεγόμενων ρυθμιστικών φραγμών: αυτοί δεν είναι άλλοι από τους κανόνες και τις ρυθμίσεις που διέπουν την προστασία του περιβάλλοντος, τα εργασιακά δικαιώματα, τη διατροφική ασφάλεια, τα μεταλλαγμένα, τη χρήση τοξικών χημικών, την προστασία προσωπικών δεδομένων, τον χρηματοπιστωτικό τομέα κ.ά.

Στην ουσία πρόκειται για ένα σαρωτικό πρόγραμμα απορύθμισης των κανόνων εργατικής, κοινωνικής, περιβαλλοντικής και καταναλωτικής προστασίας που περιορίζουν τη δυνητική κερδοφορία των πολυεθνικών στις αγορές των ΗΠΑ και της ΕΕ.

Η υπογραφή της Συμφωνίας θα επιτρέψει στις αμερικανικές πολυεθνικές να ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα στο σύνολο των χωρών της ΕΕ με βάση τις αντίστοιχες προδιαγραφές της νομοθεσίας των ΗΠΑ, που αρνούνται να κυρώσουν τις διεθνείς συμβάσεις εργασίας για θεμελιώδη δικαιώματα όπως οι συλλογικές διαπραγματεύσεις, η ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και το δικαίωμα του συνδικαλίζεσθαι.

Θα σημάνει επίσης την κατάργηση της Αρχής της Προφύλαξης, που συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο της έως τώρα πολιτικής της ΕΕ για την προστασία των καταναλωτών και του περιβάλλοντος, ενώ καταστρατηγεί και την προστασία των προσωπικών δεδομένων, που αναγνωρίζεται από την ευρωπαϊκή νομοθεσία ως θεμέλιο της ιδιωτικής ζωής. Για τον λόγο αυτόν η Επιτροπή Πολιτικών Ελευθεριών Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων (LIBE) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έχει ήδη εκφράσει την αντίθεσή της.

Μέσω της TTIP επιδιώκεται και η περαιτέρω απορύθμιση των χρηματαγορών, παρά την πανθομολογούμενη (και από τους ηγέτες των ισχυρών κρατών της Δύσης) διαπίστωση ότι αυτή προκάλεσε τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008. Επιπλέον επιχειρείται αυστηροποίηση και επέκταση της νομοθεσίας πνευματικών δικαιωμάτων επ’ ωφελεία των μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών, κάτι που θα οδηγήσει σε αύξηση των τιμών των συνταγογραφούμενων φαρμάκων και αντίστοιχη επιβάρυνση των προϋπολογισμών υγείας.

Πέρα από την ουσιαστική αναίρεση του ευρωπαϊκού κοινωνικού κεκτημένου, η Συμφωνία διεισδύει και στον θεσμικό πυρήνα της ΕΕ, θεσμοθετώντας τη νομική ισοτιμία εταιρειών και κυβερνήσεων. Μέσω του λεγόμενου μηχανισμού για τον «Διακανονισμό Διαφορών μεταξύ Επενδυτή και Κράτους» (Investor-State Dispute Settlement - ISDS) δίνεται το δικαίωμα σε εταιρείες να ενάγουν εκλεγμένες κυβερνήσεις για διαφυγόντα κέρδη.

Ειδικά για την Ελλάδα, που ταλανίζεται από βαθιά και μακροχρόνια ύφεση, ο μηχανισμός ISDS είναι βέβαιο ότι θα αποβεί καταστροφικός, ανεξάρτητα μάλιστα από τη στρατηγική που θα ακολουθηθεί για την έξοδο από την οικονομική κρίση.

Η Συμφωνία επιβάλλει και μια δεύτερη σημαντική θεσμική ανατροπή μέσω της σύστασης του λεγόμενου Συμβουλίου Ρυθμιστικής Συνεργασίας, το οποίο όχι μόνο θα επιβλέπει την υλοποίηση των δεσμεύσεων απορύθμισης, αλλά θα εξουσιοδοτεί τις εταιρείες να εντοπίζουν περαιτέρω κανονισμούς προς κατάργηση, ακόμα και μετά το πέρας των διαπραγματεύσεων. Επιπλέον, από την υπογραφή της Συμφωνίας και έπειτα, το Συμβούλιο αυτό θα ενημερώνεται εκ των προτέρων για κάθε προτεινόμενο νέο κανονισμό, τον οποίο θα έχει το δικαίωμα να απορρίψει κατά την κρίση του, καθιστώντας έτσι τη Συμφωνία «ζώσα και διαρκή».

Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι η εν λόγω συμφωνία, ιδίως εν όψει της αναβάθμισης του ρόλου των μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών και της εν γένει εκχώρησης εξουσιών σε εξωθεσμικούς παράγοντες, δεν συνιστά απλώς μια ακόμη νεοφιλελεύθερη στροφή στην πορεία της ΕΕ, αλλά ένα σαφές άλμα προς τη θεσμοθέτηση μιας στυγνής εταιρειοκρατίας, με όλους τους κινδύνους που αυτό συνεπάγεται για τη δημοκρατία και την ευημερία στην Ευρώπη.

Αλγεινή εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι στις συνομιλίες δεν συμμετέχουν εκλεγμένοι αξιωματούχοι, συμμετέχουν όμως στελέχη πολυεθνικών εταιρειών. Σύμφωνα μάλιστα με επίσημα στοιχεία -που αποκαλύφθηκαν ύστερα από υποβολή αιτήματος για γνωστοποίηση εγγράφων εκ μέρους του Corporate Europe Observatory- το 93% (119 τον αριθμό) των συναντήσεων της Επιτροπής στο στάδιο της προετοιμασίας των διαπραγματεύσεων ήταν με εκπροσώπους πολυεθνικών εταιρειών των ΗΠΑ και της ΕΕ.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, από τη στιγμή που θα υπογραφεί η Συμφωνία δεν υπάρχει κανένα περιθώριο τροποποίησής της, καθώς για κάτι τέτοιο απαιτείται συμφωνία όλων των κρατών που θα την έχουν εγκρίνει, συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ - πράγμα πρακτικά αδύνατο.

Οι διαρροές για το περιεχόμενο των διαπραγματεύσεων έχουν ξεσηκώσει κύμα πανευρωπαϊκής κατακραυγής από πολίτες, φορείς, καθώς και από όλο το φάσμα των ευρωπαϊκών πολιτικών δυνάμεων.

Η Ευρωπαϊκή Αριστερά, επιδιώκοντας σχέσεις ισότιμης συνεργασίας με όλους τους λαούς και με κάθε χώρα, σε μια προοπτική που θα  αναβαθμίζει την ποιότητα ζωής και τα εργασιακά, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα -και όχι το αντίθετο- απαιτεί διακοπή τώρα των διαπραγματεύσεων.

Όσον αφορά τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους προωθείται η Συμφωνία, αναλυτές επισημαίνουν ότι εκτός από την οικονομική της διάσταση, που εξασφαλίζει την αύξηση της κερδοφορίας των πολυεθνικών ΕΕ και ΗΠΑ σε βάρος του βιοτικού επιπέδου των λαών τους, η TTIP στοχεύει να θέσει τις βάσεις για ένα παγκόσμιο πρότυπο του επιχειρείν στο πλαίσιο του εντεινόμενου οικονομικού ανταγωνισμού με τις αναδυόμενες δυνάμεις των BRICS -εν όψει και επερχόμενων συμφωνιών όπως η Trans-Pacific Partnership- καθώς και των υπολοίπων εμπορικών και οικονομικών ολοκληρώσεων που αναπτύσσονται όπως η Mercosur και η Ευρασιατική Οικονομική Ένωση.

Συμπερασματικά, η καθημερινή μας επιβιώση εμπορικοποιείται.

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...
View My Stats

Twitter Updates